"تولدم مبارک"

(ملقب به خوخه زرده)

از قسمت بالاي تصويرسمت چپ شروع ميكنيم.اون جوجو كوچولوهه ك سردشه منم و در عكس پاييني ك يك سري بچه پنگوفن يا همون همبازياي من هستن حالا با دقت از سمت راست بشمريدشون اون چهارميه ك خوابيدهمرتضي ملقب به جوجه بنفشس

    و چهره ی شگفت

    از آنسوی دریچه به من گفت

    "حق با کسیست که می بیند

    من مثل حس گمشدگی وحشت آورم

    اما خدای من

    آیا چگونه میشود از من ترسید؟

    من من که هیچگاه

    جز بادبادکی سبک و ولگرد

    بر پشت بامهای مه آلود آسمان

    چیزی نبوده ام

    و عشق و میل و نفرت و دردم را

    در غربت شبانه قبرستان

    موشی به نام مرگ جویده ست"

    و چهره شگفت

    با آن خطوط نازک دنباله دار سست

    که باد طرح جاریشان را

    لحظه به لحظه محو و دگرگون میکرد

    و گیسوان نرم و درازش

    که جنبش نهانی شب می ربودشان

    و بر تمام پهنه شب می گشودشان

     همچون گیاههای ته دریا

     در آنسوی دریچه روان بود

     و داد زد

     "باور کنید

     من زنده نیستم"

     من از ورای او تراکم تاریکی را

     و میوه های نقره ای کاج را هنوز

     میدیدم  آه ولی او...

     او بر تمام اینهمه میلغزید

     و قلب بینهایت او اوج میگرفت

     گویی که حس سبز درختان بود

     و چشمهایش تا ابدیت ادامه داشت.

     حق با شماست

     من هیچگاه پس از مرگم

     جرئت نکرده ام که در آیینه بنگرم

     و آنقدر مرده ام

     که هیچ چیز مرگ مرا دیگر

     ثابت نمیکند

     آه

     صدای زنجره ای را

     که در پناه شب به سوی ماه میگریخت

     از انتهای باغ شنیدید؟

     من فکر میکنم که تمام ستاره ها

     به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند

     و شهر  شهر چه ساکت بود

     من در سراسر طول مسیر خود

     جز با گروهی از مجسمه های پریده رنگ

     و چند رفتگر

     که بوی خاکروبه و توتون میدادند

     و گشتیان خسته خواب آلود

     با هیچ چیز روبرو نشدم

     افسوس

     من مرده ام

     و شب هنوز هم

     گویی ادامه همان شب بیهوده ست.

     خاموش شد

     و پهنه وسیع دو چشمش را

     احساس گریه  تلخ و کدر کرد

     "آیا شما که صورتتان را

     در سایه نقاب غم انگیز زندگی

     مخفی نموده اید

     گاهی به این حقیقت یاس آور

     اندیشه میکنید

     که زنده های امروزی

     چیزی بجز تفاله یک زنده نیستند؟

     گویی که کودکی

     در اولین تبسم خود پیر گشته است

     وقلب ـ این کتیبه مخدوش

     که در خطوط اصلی آن دست برده اند ـ

     به اعتبار سنگی خود دیگر

     احساس اعتماد نخواهد کرد

     شاید که اعتیاد به  بودن

     و مصرف مدام مسکن ها

     امیال پاک و ساده و انسانی را

    به ورطه زوال کشانده ست

    شاید که روح را

    به انزوای یک جزیره نامسکون

    تبعید کرده اند

    شاید که من صدای زنجره را خواب دیده ام

    پس این پیادگان که صبورانه

    بر نیزه های چوبی خود تکیه داده اند

   آن بادپا سوارانند؟

   و این خمیدگان لاغر افیونی

   آن عارفان پاک بلند اندیش؟

   پس راست است  راست که انسان

   دیگر در انتظار ظهوری نیست

   و دختران عاشق

   با سوزن بلند

   چشمان زودباور خود را دریده اند؟

   اکنون طنین جیغ کلاغان

   در عمق خوابهای سحرگاهی

   احساس میشود

   آیینه ها به هوش میایند

   و شکلهای منفرد و تنها

   خود را به اولین کشاله بیداری

   و به هجوم مخفی کابوس های شوم

   تسلیم میکنند.

   افسوس

   من با تمام خاطره هایم

   از خون که جز حماسه خونین نمی سرود

   و از غرور  غروری که هیچگاه

   خود را چنین حقیر نمی زیست

   در انتهای فرصت خود ایستاده ام

   و گوش می کنم:نه صدایی

   وخیره می شوم:نه ز یک برگ جنبشی

   و نام من که نفس آن همه پاکی بود

   "دیگر غبار مقبره ها را هم

    بر هم نمیزند."

   لرزید

   و برد و سوی خویش فرو ریخت

   و دستهای ملتمسش از شکافها

   مانند آههای طویلی بسوی من

   پیش آمدند

   "سرد است

    و بادها خطوط مرا قطع میکنند

    آیا در این دیار کسی که هنوز

    از آشنا شدن

    با چهره فنا شده خویش

    وحشت نداشته باشد؟

    آیا زمان آن نرسیده ست

    که این دریچه باز شود باز باز باز

    که آسمان ببارد

    و مرد  بر جنازه مرد خویش

    زاری کنان نماز گزارد؟"

    شاید پرنده بود که نالید

    یا باد در میلن درختان

    یا من  که در برابر بن بست قلب خود

    چون موجی از تاسف و شرم و درد

    بالا میامدم

    و از میان پنجره میدیدم

    که آن دو دست آن دو سرزنش تلخ

    و همچنان دراز بسوی دو دست من

    در روشنائی سپیده دمی کاذب

    تحلیل میروند

    و یک صدا که در افق سرد

    فریاد زد:

    "خداحافظ"

كي مي گه من تو رو خيلي دوس دارم؟
كي مي گه من به تو وابسته شدم؟
ديگه اصلا نمي خوام ببينمت
به خدا قسم ازت خسته شدم
كي مي گه جادوي حرف تو شدم؟
كي مي گه چشماي تو گولم زده؟
جراتم خوب چيزيه اگه باشه
راس بگه هر كي كه اول اومده
كي مي گه شعراي من مال توئه؟
كي مي گه هلاكتم؟ ديوونتم؟
هر كي گفته اشتباه كرده بدون
من يه عابر از كنار خونتم
كي مي گه نباشي من دق مي كنم؟
يعني انقد ديوونم كه مي شينم
واسه امثال تو هق هق مي كنم
كي مي گه دلم مي خواد پيشم باشي؟
كي مي گه مي شه من و تو ما بشيم؟
كي مي گه هدف بهم رسيدنه؟
ما فقط يه راه داريم جدا بشيم
كي مي گه شايد كه مهربون بشم؟
كي مي گه شايد با هم آشتي كنيم؟
كي مي گه مي خوام تو رو ببخشمت؟
اين دروغه كه مي گن ما با هميم
كي بود انقد منو اذيتم مي كرد؟ 
كي مي گه به من تو رو خدا نرو؟
ديگه كار گذشته از كار نمي شه
من و زندگيم چي كار داريم به تو؟
كي مي گه هيچكي مثه تو نمي شه؟
كي مي گه تو مهربوني؟
نمي دونم چي بگم از تو ولي
خيلي باشي تو فقط يه عابري

 كي مي گه حساي تو مخمليه؟
كي مي گه تو التماس سرت مي شه؟
كي مي گه غم گلارو مي خوري؟
گل سرخ و گل ياس سرت ميشه؟
كي مي گه قدر منو خوب مي دوني؟
كي مي گه بمون؟ بري سنگين تري
نمي خوام از تو كلامي بدونم
نمي خوام بشنوم از تو خبري
كي مي گه نامه ها تو بهت مي دم؟
كي مي گه بيا خدافظي نيا؟
كي مي گه زندگي رو نقاشي كن؟
رنگي مونده واسمون به جز سيا؟
كي ميگه يادت منو عذاب مي ده؟
حالا من مي مونم و يه زندگي
با كسي كه عاشق و مقدسه
با كسي كه گفته هر چي تو بگي

              ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
              نيست ياري كه مرا ياد كند
              ديده ام خيره به ره ماند و نداد
              نامه اي تا دل من شاد كند
              خود ندانم چه خطايي كردم
              كه ز من رشته الفت بگسست
              در دلش جايي اگر بود مرا
              پس چرا ديده ز ديدارم بست
              هر كجا مي نگرم باز هم اوست
              كه به چشمان ترم خيره شده
              درد عشق است كه با حسرت و سوز
              بر دل پر شررم چيره شده
              گفتم از ديده چو دورش سازم
              بيگمان زودتر از دل برود
              مرگ بايد كه مرا دريابد
              ور نه درديست كه مشكل برود
              شعر گفتم كه زدل بردارم
              بار سنگين غم عشقش را
              شعر خود جلوه اي از رويش شد
              با كه گويم ستم عشقش را
               مادر اين شانه ز مويم بردار
            سرمه را پاك كن از چشمانم
            بكن اين پيرهنم را از تن
            زندگي نيست به جز زندانم
            تا دو چشمش به رخم حيران نيست
            به چه كار آيدم اين زيبايي
            بشكن اين آينه را اي مادر
            حاصلم چيست ز خودآرايي
            در ببنديد و بگوييد كه من
            جز از او از همه كس بگسستم
            كس اگر گفت چرا؟باكم نيست
            فاش گوييد كه عاشق هستم
            قاصدي آمد اگر از ره دور
            زود پرسيد كه پيغام از كيست
            گر از او نيست بگوييد آن زن
            ديرگاهيست در اين منزل نيست

         "تفلک مامانم که روزی چندبار این شعرو واسش می خونم"

          "مامانمم بهم میگه خیلی چیزارو زمان حل می کنه دخترم

           فقط باید کمی صبر داشته باشی"

 من از يك شكست عاشقانه مي آيم بگذار همه براي اين اعتراف تلخ
سرزنشم كنند.شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه پنهان شدن
مي گويند از صبح بنويس از آفتاب و من چگونه از خورشيد بنويسم
وقتي تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است.همه دلشان
نقشهاي مثبت مي خواهد و آدم هاي خوشحال اما من گمان مي كنم اين
خيلي خوب است كه نمي توانم اداي آدم هاي خوشبخت را دربياورم.
بي ستاره ام و زرد با طعم معطر پاييز كه حضورش تنها معجزه لحظه هاي
تنهايي من است.
قيمت وفا شايد گران تر از آن بود كه بهانه دوست داشتني زندگيم از
عهده داشتنش برآيد.
"سقف اعتماد تعميري ست مدام چكه مي كند"  آغوش ترانه ها همچنان
از عطر تن او كه بايد پر باشد خالي ست نمي توانم باورش كنم نه رفتنش
و نه ماندنش را.
مهم نيست تمام سرزنش ها را مي پذيرم به بهانه تولد حقايق غم انگيزي كه
درد را به درد مي آورد و آتش را مي سوزاند.
اين دل ديوانه هميشه يك پادشاه مغرور حقيقي داشته است اگر ترانه ها
ثمره تخيل بود به جنون نمي رسيد اعتراضي نيست كسي كه به او نمي رسد
به جنون رسيده از او راضي ست.خلاصه غم سنگيني ست اگر سر نخواستن
دلي دعوا باشد.اما هميشه حق با برنده ها نيست مي شود در عين بازنده بودن
سربلند بود و او را از كوچه پس كوچه هاي دنيا گدايي كرد.
قرار بود حقيقت را بگويم سخت ست بي علاج ست دانستنش آدم را
كم كم مي كشد گريه شبانه مي آورد اما همين است خبر كاملا ناگوار
و واقعي ست اون يكي رو جز من داشت
سكوت مي كنم تا به خاك سپردن آخرين خاكسترهاي آرزوي برباد رفته ام
آبرومندانه باشد گريه مي كنم با شكوه مثل اقيانوس بلند مثل اورست
او نمي شنود و نمي داند كه ماه خوشبختي مشترك همه بي ستاره هاست.
يك سوال كوچك مي ماند براي پرسيدن از كسي كه بي پاسخ ترين سوال
فكر آشفته من است:
                                   

              چي كار كرد اين دل سادم       كه از چشم تو افتادم؟

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه گذاشتن سدی در برابر رودیست که از چشمانت جاریست.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته است.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن تکیه کنی و از غم زندگی برایش اشک بریزی.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدایی به سرانجام برسانی.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن یک همراه واقعیست که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است.
عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست...

چی میشه می نویسم آدمارو دوس ندارم
خودمو اونارو حتی شمارو دوس ندارم
دیگه از دلم گذشته عاشق کسی بشم
اون دوست دارمای بی هوارو دوس ندارم
یادمه یه وقتا جونم سر عاشقی می رفت
دیگه حتی فکر اون لحظه ها رو دوس ندارم
سرنوشت و سفر و خیانت و پشیمونی
حق دارم بگم که هیچکدومارو دوس ندارم
 نه غریبه لطفی کرد نه آشنا خیری رسوند
هیچکدوم غریبه و آشنارو دوس ندارم
کفره اما می نویسم دعا فایده ای نداشت
من دعا نمی کنم نه دعا رو دوس ندارم
بچه بودم چی میشد بچه می موندم همیشه
گرچه من خیلی بدم بچه ها رو دوس ندارم
یه زمونی یه صدا وجودمو تکون می داد
باورش سخته ولی اون صدارو دوس ندارم
التماس سرخ سیبا دیگه معنی نداره
سیبا مال عاشقاس من سیبارو دوس ندارم
دیگه دستی نمی خوام که کنج دستام بشینه
همه چی سرده می لرزه گرمارو دوس ندارم
چرا من دلواپس شمدونی باشم تو غروب؟
دیگه نه گلارو نه گلدونارو دوس ندارم
وفا حرفه مهربونی قحطیه عشقم بلاس
دیگه بی وفام عجب نیس وفا رو دوس ندارم
صحبت چشمای روشنش یه عمری منو کشت
ولی نه هرگز دیگه اون چشمارو دوس ندارم
با خودم قرار گذاشتم سراغ دلم نرم
با دلت بری خطاست من خطارو دوس ندارم
وقتی که عاشق بودم بلا چه طعم خوشی داشت
حالا که رها شدم پس بلا رو دوس ندارم
یعنی چی دوست دارم بی تو می میرم عزیزم
نمی دونم چرا این جمله هارو دوس ندارم
باید آدم بشینه راس راسی زندگی کنه
آدمای عاشق و مبتلارو دوس ندارم
خدا هرچی سر رام بود طعم خوشبختی نداشت
نمی شه آخه بگم که خدا رو دوس ندارم
 ولی بنده هات نساختن با دلم تک تکشون
اینکه جرمی نداره بنده هارو دوس ندارم
خورشید و ستاره رو مهتاب و آسمونا رو
ساحل و موج بلند دریا رو دوس ندارم
همه عمرم توی سوختن واسه پروانه گذشت
ولی بی رحمم و حتی شمعارو دوس ندارم
می دوی می شکننت نمی خوانت نمی رسی
من به کی بگم که این قانونارو دوس ندارم
زندگی رو شونه هام سنگینی می کنه عجیب
پس گناه من چیه که دنیا رو دوس ندارم
دو سه سالی بود به عشقه رویاهام زنده بودم
دیگه حتی رسیدن تو رویارو دوس ندارم
دلمو همه زدن یا باد می شن یا که بدن
خودمم بدم ولیکن بدارو دوس ندارم
به جای این همه حرفا چونکه باور بکنید
بذارید بگم که دیگه اونو هم دوس ندارم